|
|
Onhandige reacties
Mensen die rouwen kunnen meestal sterke voorbeelden geven van de onhandigheid en
het onbegrip van anderen. Het lijkt wel alsof we alle spontaniteit verloren zijn
rond een natuurlijk proces als sterven.
- Zet u eroverheen, is een veelgehoord advies - alsof verdriet iets is dat zo
snel mogelijk achter de rug moet zijn. Actief blijven is wel nuttig om niet
depressief te worden, maar het is geen goed idee om u in uw werk op te sluiten.
- Heel pijnlijk zijn raadgevingen om het verlies te compenseren met een ander
kind, een andere partner of vriend. De persoon die u verliest is uniek;
insinueren dat hij kan vervangen worden, komt dan ook hard en gevoelloos aan.
- Spaar uzelf, wordt ook vaak gezegd. Mensen raden u aan op korte termijn de
pijn te verdoven met kalmeermiddelen. Later vinden ze het beter dat u maar niet
te vaak naar het kerkhof gaat, dat u geen bezoek brengt aan mensen met kleine
kinderen of geen foto's van vroeger bekijkt. Maar wie verdrietig is, weet dat je
op termijn geen confrontaties uit de weg kan gaan. Zelfs al doet het pijn, toch
hebt u tijd nodig voor uw verdriet.
- Het omgekeerde bestaat ook: professionele hulpverleners die ervan uitgaan
dat een depressie onvermijdelijk is en dat u met iedereen openlijk over uw
gevoelens moet spreken. Voor hen kan het verdriet niet genoeg getoond worden.
Zij vinden het normaal dat u uw huishouden en uw werk verwaarloost en brengen
nog altijd begrip op als uw man en kinderen u niet meer interesseren. Soms
hebben zij zo'n uitgesproken ideëen over de fasen in het rouwproces, dat zij u
in een keurslijf dwingen. Extreme houdingen helpen u niet.
Ontkennen van verdriet is net zo zinloos als het voorschrijven van een
depressie. Beseffen dat de dood hoort bij het leven kan helpen om beter om te
gaan met verlies en met de manier waarop andere mensen rouwen.
|
|
